കളികള്‍

എന്റെ കുഞ്ഞേ,
നമുക്കിനി
ചിതറിത്തെറിച്ച ജീവിതത്തിന്റെ
കഷണങ്ങള്‍
പെറുക്കിക്കൂട്ടി
ജിഗ്സോ പസ്സില്‍
കളിക്കാം,
നോവിന്റെ പശ കൊണ്ട്
ഇട നികത്തി
ഈ ചിത്രം നമുക്ക്
തെറ്റി-
പ്പുനര്‍നിര്‍മിക്കാം.
അക്ക് കളിക്കാന്‍
പുറത്തിറങ്ങേണ്ട,
കളം മാറ്റിക്കളിച്ച്
ചതിക്കുഴിയിലേക്ക്
കുതി വെട്ടി
വീഴിക്കാന്‍
ദുഷ്ടിന്റെ
ശകുനികളുണ്ടപ്പുറം.
അവിടെ
ഇരുട്ടിന്റെ
കൈതപ്പൊന്തകളില്‍
പാമ്പുകള്‍
തല നീട്ടി വിളിക്കും
കോണി കളിക്കാന്‍.
ചേര്‍ന്നും പിരിഞ്ഞും
ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്ന
മാളങ്ങളില്‍
അവ നിന്നെ
വഴി തെറ്റിക്കും,
സുഖസഞ്ചാര വഴികളില്‍
പുളഞ്ഞ് ചേര്‍ന്ന്
അവ നിന്നെ ദംശിക്കും.
ഒടുവില്‍
കളിയല്ലാക്കാര്യത്തിന്റെ
ചാവ് പറമ്പില്‍
ചിതയ്ക്ക് മീതെ
കരിയുന്ന
നിന്റെ
കണ്ണുകളുടെ നിറവും
ചിതലരിക്കാത്ത
നിന്റെ
പാവക്കുഞ്ഞും
എന്നേ നീറ്റുമ്പോള്‍
എന്റെ കുഞ്ഞേ,
നിനക്കിനി കളിക്കാനാകാത്തത്
പ്രസിദ്ധമായ ആ കളി മാത്രം,
അമ്മയും കുഞ്ഞും.
പതറിയ കാഴ്ചയില്‍
നിനക്കെന്റെ
വിരല്‍തുമ്പില്‍ നിന്ന്
വഴുതാന്‍
പല പല
കളികളിനിയെത്ര ബാക്കി.

അപ്പാര്ത്തീഡ്

സൂര്യന്‍
നീളത്തില്‍ ജനിച്ച്
കുറുകി
ദീര്‍ഘിച്ച് കുനിഞ്ഞ്
ചിതറി
മരിക്കുമ്പോള്‍
വറ ചട്ടിയില്‍
കിടന്നാത്മാക്കള്‍ ചോദിക്കും,
ഇന്നത്തെ
ഇരുട്ടിന്റെ കുഞ്ഞ്
സവര്‍ണ്ണനോ അവര്‍ണ്ണനോ?
പുന:സൃഷ്ടിയുടെ മൂര്‍ച്ഛയ്യില്‍
പെട്ടകത്തിലിരുന്നൊരു
സവര്‍ണ്ണനായ
കാക്ക ചിലയ്ക്കും,
ഇനി
കാക്കയുഗം.

മൂടില്ലാസംസ്കൃതി

പന്ത്രണ്ടു കഴിഞ്ഞ്‌
പതിമൂന്നാമത്തെക്കുഞ്ഞിനെ പറയി പെറ്റപ്പോള്‍
ഭോഗിച്ചു മടുക്കാത്ത വരരുചി ചോദിച്ചു,
"മലദ്വാരമുണ്ടോ അതിനു?"
പെറ്റു തളര്‍ന്ന പറയി പറഞ്ഞു,
"ഇല്ല."
സത്യമായിരുന്നു.
"മലദ്വാരമരുളാത്ത ദൈവം
അതിനു തക്ക ഇരയുമരുളും
വരൂ."
പറയിയുടെ കറുപ്പില്‍
കണ്ണു മയങ്ങിയ വരരുചിയും
അടുത്ത വയര്‍വീര്‍പ്പിനായി
പുറകെ നടന്ന പതിവൃതയും
അവനെ
മൂട്ടില്ലാകുന്നിലപ്പനാക്കി പ്രതിഷ്ഠിച്ചില്ല.
അവന്‍ വളര്‍ന്നു,
ഉള്ളതെല്ലാം വിഴുങ്ങി
വിഴുങ്ങിയതു
ഛര്‍ദ്ദിക്കുന്ന
ഛര്‍ദ്ദിക്കുന്നതാഹരിക്കുന്ന
മൂടിന്‍റ്റെ വിങ്ങല്‍ സഹിക്കാനാവാത്ത
ഒരു ജനതയുടെയും,
വിസര്‍ജ്യങ്ങളില്ലാത്ത
തെളിഞ്ഞ മണ്ണിന്‍റ്റെയും
കുലദൈവമായി.

നുറുങ്ങു വിപ്ലവം

തൊലിപ്പുറത്തെ വിപ്ലവമാണ് സൌന്ദര്യം,
തൊലിക്കകത്തെ വിപ്ലവം വികാരവും;
ഒരു തൊലിയുടെ രണ്ടു വശങ്ങള്‍
ആദ്യവിപ്ലവത്തിനു വീര്യമയയുമ്പോള്‍,
രണ്ടാമത്തേതും കോടി പുതയ്ക്കും
ശരീരരതി മാറിപ്പിന്നെ,
ആത്മരതി തേടുന്ന പ്രക്രിയ.